Reklamın neden görünmez

Kimse senin reklamını izlemeye karar vermez. İnsanlar otobüste, sırada, yarım gözle televizyon izlerken, sesi kapalı bir akışı başparmağıyla kaydırıyor. Reklamın, bir arkadaşın bebek fotoğrafıyla grup sohbetinin üzerine tartıştığı bir videonun arasında beliriyor ve oradaki her şeyle aynı muameleyi görüyor: saniyenin küçük bir kısmı kadar dikkat, sonra yok.

İlk kez reklam verenlerin çoğu bu işe tek bir inançla girer: "ürünüm iyi, o yüzden reklam çalışır." Reklamcılığın en pahalı inancı budur. Akış, ürününün iyi olduğunu bilmez. Akış yalnızca başparmağın durup durmadığını bilir.

Akış hakkında üç gerçek

1. Ses kapalı. Akıştaki reklamların yaklaşık yüzde 80-85'i sessiz izleniyor. Reklamın ancak seslendirmeyle anlam kazanıyorsa, çoğu insan ne olduğunu hiç öğrenmiyor.
2. İki saniye. Bir duruş kazanmak için elindeki süre aşağı yukarı bu. Açıklamak için değil, iyi kısma doğru gerilim kurmak için değil. İyi kısım ya açılıştır ya da hiç yoktur.
3. Diğer reklamlarla yarışmıyorsun. Arkadaşlarla, meme'lerle ve dedikoduyla yarışıyorsun. Çıta "öteki yemek hazırlık reklamından daha iyi olmak" değil. Çıta "kuzeninin az önce paylaştığından daha ilginç olmak".

Bu kurs boyunca kullanacağımız yemek hazırlık markası Sunday Hour'a bak. Ürünü gerçekten işe yarıyor: pazar günü pişirilen tek tepsi, üç ofis öğle yemeğine dönüşüyor. İlk reklamı, seslendirmenin yöntemi anlattığı, fırın tepsisi üzerinde ağır bir kamera gezintisiydi. Sessizde o reklam 15 saniyelik anonim yemek görüntüsü. Ekranda bunun ne olduğunu, kimin için olduğunu ya da iki saniye içinde birinin neden umursaması gerektiğini söyleyen hiçbir şey yok. İyi ürün, görünmez reklam.

Altı reklam kaydet

Bu akşam her zamanki gibi kaydır, ama kendini suçüstü yakala. Bir reklam başparmağını gerçekten durdurduğunda ekran görüntüsü al. Birini hızla geçtiğinde geri dön ve onu da kaydet. Her ikisinden üçer tane istiyorsun: seni durduran üç, atladığın üç. Yer imi değil, ekran görüntüsü al; bunları sonraki iki derste Claude'a yapıştıracaksın.